“Mijn ogen hebben nog nooit zo lang het echte donker gezien. Er was even een kort moment van paniek wat ook snel weggespoeld werd door een golf binnenin. Ariane's stem was fijn. Het gaf houvast. De stilte was ook fijn al moest ik af en toe mijn eigen vingers zachtjes aanraken om te weten dat ik hier nog was en niet helemaal opgegaan was in het geheel. Ik merkte dat mijn ogen op zoek gingen naar het licht dat telkens als ik dacht het gevonden te hebben weer wegglipte.
Ik zag telkens dingen. Allerlei dieren. Overal zag ik lijnen, tekeningen, ogen, gezichten, dieren. De geluiden van de klankschaal brachten mij weer naar mijn lichaam, in het bijzonder naar mijn ruggengraat. Af en toe moest ik mijzelf kalmeren, dat ik wist waar ik was.
Toen de eerste kaars weer aanging was ik diep ontroerd. Omdat het licht teruggekomen was. Ik bleek tegenover het mooie Tara-beeld te zitten en tegenover Ariane. Haar mantra kwam van diep uit de grond. Haar stem was vol.”
